banner immagine
Logo Splash Latino
Latino


Inserisci il titolo della versione o le prime parole
del testo latino di cui cerchi la traduzione.

 
Username Password
Registrati Dimenticata la password? Ricorda Utente
Tibullo - Elegie - Liber Ii

Quisquis adest, faueat: fruges lustramus et agros,

ritus ut a prisco traditus extat auo.

Bacche, ueni, dulcisque tuis e cornibus uua

pendeat, et spicis tempora cinge, Ceres.

luce sacra requiescat humus, requiescat arator,

et graue suspenso uomere cesset opus.

soluite uincla iugis: nunc ad praesepia debent

plena coronato stare boues capite.

omnia sint operata deo: non audeat ulla

lanificam pensis imposuisse manum.

uos quoque abesse procul iubeo, discedat ab aris,

cui tulit hesterna gaudia nocte Venus.

casta placent superis: pura cum ueste uenite

et manibus puris sumite fontis aquam.

cernite, fulgentes ut eat sacer agnus ad aras

uinctaque post olea candida turba comas.

di patrii, purgarnus agros, purgamus agrestes:

uos mala de nostris pellite limitibus,

neu seges eludat messem fallacibus herbis,

neu timeat celeres tardior agna lupos.

tunc nitidus plenis confisus rusticus agris

ingeret ardenti grandia ligna foco,

turbaque uernarum, saturi bona signa coloni,

ludet et ex uirgis extruet ante casas.

euentura precor: uiden ut felicibus extis

significet placidos nuntia fibra deos?

nunc mihi fumosos ueteris proferte Falernos

consulis et Chio soluite uincla cado.

uina diem celebrent: non festa luce madere

est rubor, errantes et male ferre pedes.

sed 'bene Messallam' sua quisque ad pocula dicat,

nomen et absentis singula uerba sonent.

gentis Aquitanae celeber Messalla triumphis

et magna intonsis gloria uictor auis,

huc ades aspiraque mihi, dum carmine nostro

redditur agricolis gratia caelitibus.

rura cano rurisque deos. his uita magistris

desueuit querna pellere glande famem:

illi compositis primum docuere tigillis

exiguam uiridi fronde operire domum:

illi etiam tauros primi docuisse feruntur

seruitium et plaustro supposuisse rotam.

tum uictus abiere feri, tum consita pomus,

tum bibit inriguas fertilis hortus aquas,

aurea tum pressos pedibus dedit uua liquores

mixtaque securo est sobria lympha mero.

rura ferunt messes, calidi cum sideris aestu

deponit flauas annua terra comas.

rure leuis uerno flores apis ingerit alueo,

compleat ut dulci sedula melle fauos.

agricola adsiduo primum satiatus aratro

cantauit certo rustica uerba pede

et satur arenti primum est modulatus auena

carmen, ut ornatos diceret ante deos,

agricola et minio suffusus, Bacche, rubenti

primus inexperta duxit ab arte choros.

huic datus a pleno memorabile munus ouili

dux pecoris curtas auxerat hircus opes.

rure puer uerno primum de flore coronam

fecit et antiquis imposuit Laribus.

rure etiam teneris curam exhibitura puellis

molle gerit tergo lucida uellus ouis.

hinc et femineus labor est, hinc pensa colusque,

fusus et adposito pollice uersat opus:

atque aliqua adsiduae textrix operata mineruae

cantat, et a pulso tela sonat latere.

ipse quoque inter agros interque armenta Cupido

natus et indomitas dicitur inter equas.

illic indocto primum se exercuit arcu:

ei mihi, quam doctas nunc habet ille manus!

nec pecudes, uelut ante, petit: fixisse puellas

gestit et audaces perdomuisse uiros.

hic iuueni detraxit opes, hic dicere iussit

limen ad iratae uerba pudenda senem:

hoc duce custodes furtim transgressa iacentes

ad iuuenem tenebris sola puella uenit

et pedibus praetemptat iter suspensa timore,

explorat caecas cui manus ante uias.

a miseri, quos hic grauiter deus urget! at ille

felix, cui placidus leniter adflat Amor.

sancte, ueni dapibus festis, sed pone sagittas

et procul ardentes hinc precor abde faces.

uos celebrem cantate deum pecorique uocate

uoce: palam pecori, clam sibi quisque uocet.

aut etiam sibi quisque palam: nam rurba iocosa

obstrepit et Phrygio tibia curua sono.

ludite: iam Nox iungit equos, currumque sequuntur

matris lasciuo sidera fulua choro,

postque uenit tacitus furuis circumdatus alis

Somnus et incerto Somnia nigra pede.

Dicamus bona uerba: uenit Natalis ad aras:

quisquis ades, lingua, uir mulierque, faue.

urantur pia tura focis, urantur odores

quos tener e terra diuite mittit Arabs.

ipse suos Clenius adsit uisurus honores,

cui decorent sanctas mollia serta comas.

illius puro destillent tempora nardo,

atque satur libo sit madeatque mero,

adnuat et, Cornute, tibi, quodcumque rogabis.

en age (quid cessas? adnuit ille) roga.

auguror, uxoris fidos optabis amores:

iam reor hoc ipsos edidicisse deos.

nec tibi malueris, totum quaecumque per orbem

fortis arat ualido rusticus arua boue,

nec tibi, gemmarum quidquid felicibus Indis

nascitur, Eoi qua maris unda rubet.

uota cadunt: utinam strepitantibus aduolet alis

flauaque coniugio uincula portet Amor,

uincula quae maneant semper dum tarda senectus

inducat rugas inficiatque comas.

haec ueniat, Natalis, auis prolemque ministret,

ludat et ante tuos turba nouella pedes.

Rura meam, Cornute, tenent uillaeque puellam:

ferreus est, heu heu, quisquis in urbe manet.

ipsa Venus latos iam nunc migrauit in agros,

uerbaque aratoris rustica discit Amor.

o ego, cum aspicerem dominam, quam fortiter illic

uersarem ualido pingue bidente solum

agricolaeque modo curuum sectarer aratrum,

dum subigunt steriles arua serenda boues!

nec quererer quod sol graciles exureret artus,

laederet et teneras pussula rupta manus.

pauit et Admeti tauros formosus Apollo,

nec cithara intonsae profueruntue comae,

nec potuit curas sanare salubribus herbis:

quidquid erat medicae uicerat artis amor.

ipse deus solitus stabulis expellere uaccas

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

et miscere nouo docuisse coagula lacte,

lacteus et mixtis obriguisse liquor.

tunc fiscella leui detexta est uimine iunci,

raraque per nexus est uia facta sero.

o quotiens illo uitulum gestante per agros

dicitur occurrens erubuisse soror!

o quotiens ausae, caneret dum ualle sub alta,

rumpere mugitu carmina docta boues!

saepe duces trepidis petiere oracula rebus,

uenit et a templis inrita turba domum:

saepe holrere sacros doluit Latona capillos,

quos admirata est ipsa nouerca prius.

quisquis inornatumque caput crinesque solutos

aspiceret, Phoebi quaereret ille comam.

Delos ubi nunc, Phoebe, tua est, ubi Delphica Pytho?

nempe Amor in parua te iubet esse casa.

felices olim, Veneri cum fertur aperte

seruire aeternos non puduisse deos.

fabula nunc ille est: sed cui sua cura puella est,

fabula sit mauult quam sine amore deus.

at tu, quisquis is es, cui tristi fronte Cupido

imperat ut nostra sint tua castra domo

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ferrea non uenerem sed praedam saecula laudant:

praeda tamen multis est operata malis.

praeda feras acies cinxit discordibus armis:

hinc cruor, hinc caedes mors propiorque uenit.

praeda uago iussit geminare pericula ponto,

bellica cum dubiis rostra dedit ratibus.

praedator cupit immensos obsidere campos,

ut multa innumera iugera pascat oue:

cui lapis externus curae est, urbisque tumultu

portatur ualidis mille columna iugis,

claudit et indomitum moles mare, lentus ut intra

neglegat hibernas piscis adesse minas.

at mihi laeta trahant Samiae conuiuia testae

fictaque Cumana lubrica terra rota.

heu heu diuitibus uideo gaudere puellas:

iam ueniant praedae, si Venus optat opes:

ut mea luxuria Nemesis fluat utque per urbem

incedat donis conspicienda meis.

illa gerat uestes tenues, quas femina Coa

texuit, auratas disposuitque uias:

illi sint comites fusci, quos India torret

Solis et admotis inficit ignis equis:

illi selectos certent praebere colores

Africa puniceum purpureumque Tyros.

nota loquor: regnum ipse tenet, quem saepe coegit

barbara gypsatos ferre catasta pedes.

at tibi, dura seges, Nemesim quae abducis ab urbe,

persoluat nulla semina Terra fide.

et tu, Bacche tener, iucundae consitor uuae,

tu quoque deuotos, Bacche, relinque lacus.

haud impune licet formosas tristibus agris

abdere: non tanti sunt tua musta, pater.

o ualeant fruges, ne sint modo rure puellae:

glans alat et prisco more bibantur aquae.

glans aluit ueteres, et passim semper amarunt:

quid nocuit sulcos non habuisse satos?

tunc, quibus aspirabat Amor, praebebat aperte

mitis in umbrosa gaudia ualle Venus.

nullus erat custos, nulla exclusura dolentes

ianua: si fas est, mos precor ille redi.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

horrida uillosa corpora ueste tegant.

nunc si clausa mea est, si copia rara uidendi,

heu miserum, laxam quid iuuat esse togam?

ducite: ad imperium dominae sulcabimus agros:

non ego me uinclis uerberibusque nego.

Hic mihi seruitium uideo dominamque paratam:

iam mihi, libertas illa paterna, uale.

seruitium sed triste datur, teneorque catenis,

et numquam misero uincla remittit Amor,

et seu quid merui seu nil peccauimus, urit.

uror, io, remoue, saeua puella, faces.

o ego ne possim tales sentire dolores,

quam mallem in gelidis montibus esse lapis,

stare uel insanis cautes obnoxia uentis,

naufraga quam uasti tunderet unda maris!

nunc et amara dies et noctis amarior umbra est:

omnia nam tristi tempora felle madent.

nec prosunt elegi nec carminis auctor Apollo:

illa caua pretium flagitat usque manu.

ite procul, Musae, si non prodestis amanti:

non ego uos, ut sint bella canenda, colo,

nec refero Solisque uias et qualis, ubi orbem

compleuit, uersis Luna recurrit equis.

ad dominam faciles aditus per carmina quaero:

ite procul, Musae, si nihil ista ualent.

at mihi per caedem et facinus sunt dona paranda,

ne iaceam clausam flebilis ante domum:

aut rapiam suspensa sacris insignia fanis:

sed Venus ante alios est uiolanda mihi.

illa malum facinus suadet dominamque rapacem

dat mihi: sacrilegas sentiat illa manus.

o pereat quicumque legit uiridesque smaragdos

et niueam Tyrio murice tingit ouem.

addit auaritiae causas et Coa puellis

uestis et e Rubro lucida concha mari.

haec fecere malas: hinc clauim ianua sensit

et coepit custos liminis esse canis.

sed pretium si grande feras, custodia uicta est

nec prohibent claues et canis ipse tacet.

heu quicumque dedit fomlam caelestis auarae,

quale bonum multis attulit ille malis!

hinc fletus rixaeque sonant, haec denique causa

fecit ut infamis nunc deus erret Amor.

at tibi, quae pretio uictos excludis amantes,

eripiant partas uentus et ignis opes:

quin tua tunc iuuenes spectent incendia laeti,

nec quisquam flammae sedulus addat aquam.

seu ueniet tibi mors, nec erit qui lugeat ullus

nec qui det maestas munus in exsequias.

at bona quae nec auara fuit, centum licet annos

uixerit, ardentem flebitur ante rogum:

atque aliquis senior ueteres ueneratus amores

annua constructo serta dabit tumulo

et 'bene' discedens dicet 'placideque quiescas,

terraque securae sit super ossa leuis.'

uera quidem moneo, sed prosunt quid mihi uera?

illius est nobis lege colendus amor.

quin etiam sedes iubeat si uendere auitas,

ite sub imperium sub titulumque, Lares.

quidquid habet Circe, quidquid Medea ueneni,

quidquid et herbarum Thessala terra gerit,

et quod, ubi indomitis gregibus Venus adflat amores,

hippomanes cupidae stillat ab inguine equae,

si modo me placido uideat Nemesis mea uultu,

mille alias herbas misceat illa, bibam.

Phoebe, faue: nouus ingreditur tua templa sacerdos:

huc age cum cithara carminibusque ueni.

nunc te uocales impellere pollice chordas,

nunc precor ad laudes flectere uerba meas.

ipse triumphali deuinctus tempora lauro,

dum cumulant aras, ad tua sacra ueni.

sed nitidus pulcherque ueni: nunc indue uestem

sepositam, longas nunc bene pecte comas,

qualem te memorant Saturno rege fugato

uictori laudes concinuisse Ioui.

tu procul euentura uides, tibi deditus augur

scit bene quid fati prouida cantet auis;

tuque regis sortes, per te praesentit haruspex,

lubrica signauit cum deus exta notis;

te duce Romanos numquam frustrata Sibylla,

abdita quae senis fata canit pedibus.

Phoebe, sacras Messalinum sine tangere chartas

uatis, et ipse precor quid canat illa doce.

haec dedit Aeneae sortes, postquam ille parentem

dicitur et raptos sustinuisse Lares

nec fore credebat Romam, cum maestus ab alto

Ilion ardentes respiceretque deos.

(Romulus aeternae nondum formauerat urbis

moenia, consorti non habitanda Remo;

sed tunc pascebant herbosa Palatia uaccae

et stabant humiles in Iouis arce casae.

lacte madens illic suberat Pan ilicis umbrae

et facta agresti lignea falce Pales,

pendebatque uagi pastoris in arbore uotum,

garrula siluestri fistula sacra deo,

fistula cui semper decrescit harundinis ordo:

nam calamus cera iungitur usque minor.

at qua Velabri regio patet, ire solebat

exiguus pulsa per uada linter aqua.

illa saepe gregis diti placitura magistro

ad iuuenem festa est uecta puella die,

cum qua fecundi redierunt munera ruris,

caseus et niueae candidus agnus ouis.)

'Impiger Aenea, uolitantis frater Amoris,

Troica qui profugis sacra uehis ratibus,

iam tibi Laurentes adsignat Iuppiter agros,

iam uocat errantes hospita terra Lares.

illic sanctus eris cum te ueneranda Numici

unda deum caelo miserit indigetem.

ecce super fessas uolitat Victoria puppes;

tandem ad Troianos diua superba uenit.

ecce mihi lucent Rutulis incendia castris:

iam tibi praedico, barbare Turne, necem.

ante oculos Laurens castrum murusque Lauini est

Albaque ab Ascanio condita Longa duce.

te quoque iam uideo, Marti placitura sacerdos

Ilia, Vestales deseruisse focos,

concubitusque tuos furtim uittasque iacentes

et cupidi ad ripas arma relicta dei.

carpite nunc, tauri, de septem montibus herbas

dum licet: hic magnae iam locus urbis erit.

Roma, tuum nomen terris fatale regendis,

qua sua de caelo prospicit arua Ceres,

quaque patent ortus et qua fluitantibus undis

Solis anhelantes abluit amnis equos.

Troia quidem tunc se mirabitur et sibi dicet

uos bene tam longa consuluisse uia.

uera cano: sic usque sacras innoxia laurus

uescar, et aeternum sit mihi uirginitas.'

haec cecinit uates et te sibi, Phoebe, uocauit,

iactauit fusas et caput ante comas.---

quidquid Amalthea, quidquid Marpesia dixit

Herophile, Phyto Graia quod admonuit,

quaeque Aniena sacras Tiburs per flumina sortes

portarat sicco pertuleratque sinu---

haec fore dixerunt belli mala signa cometen,

multus ut in terras deplueretque lapis.

atque tubas atque arma ferunt strepitantia caelo

audita et lucos praecinuisse fugam:

ipsum etiam Solem defectum lumine uidit

iungere pallentes nubilus annus equos:

et simulacra deum lacrimas fudisse tepentes

fataque uocales praemonuisse boues.

haec fuerant olim: sed tu iam mitis, Apollo,

prodigia indomitis merge sub aequoribus,

et succensa sacris crepitet bene laurea flammis,

omine quo felix et sacer annus erit.

laurus ubi bona signa dedit, gaudete coloni;

distendet spicis horrea plena Ceres,

oblitus et musto feriet pede rusticus uuas,

dolia dum magni deficiantque lacus:

ac madidus baccho sua festa Palilia pastor

concinet: a stabulis tunc procul este lupi.

ille leuis stipulae sollemnis potus aceruos

accendet, flammas transilietque sacras.

et fetus matrona dabit, natusque parenti

oscula comprensis auribus eripiet,

nec taedebit auum paruo aduigilare nepoti

balbaque cum puero dicere uerba senem.

tunc operata deo pubes discumbet in herba,

arboris antiquae qua leuis umbra cadit,

aut e ueste sua tendent umbracula sertis

uincta, coronatus stabit et ipse calix.

at sibi quisque dapes et festas extruet alte

caespitibus mensas caespitibusque torum.

ingeret hic potus iuuenis maledicta puellae,

postmodo quae uotis inrita facta uelit:

nam ferus ille suae plorabit sobrius idem

et se iurabit mente fuisse mala.

pace tua pereant arcus pereantque sagittae,

Phoebe, modo in terris erret inermis Amor.

ars bona: sed postquam sumpsit sibi tela Cupido,

heu heu quam multis ars dedit ista malum!

et mihi praecipue, iaceo cum saucius annum

et (faueo morbo cum iuuat ipse dolor)

usque cano Nemesim, sine qua uersus mihi nullus

uerba potest iustos aut reperire pedes.

at tu, nam diuum seruat tutela poetas,

praemoneo, uati parce, puella, sacro,

ut Messalinum celebrem, cum praemia belli

ante suos currus oppida uicta feret,

ipse gerens laurus: lauro deuinctus agresti

miles 'io' magna uoce 'triumphe' canet.

tunc Messalla meus pia det spectacula turbae

et plaudat curru praetereunte pater.

adnue: sic tibi sint intonsi, Phoebe, capilli,

sic tua perpetuo sit tibi casta soror.

Castra Macer sequitur: tenero quid fiet Amori?

sit comes et collo fortiter arma gerat?

et seu longa uirum terrae uia seu uaga ducent

aequora, cum telis ad latus ire uolet?

ure, puer, quaeso, tua qui ferus otia liquit,

atque iterum erronem sub tua signa uoca.

quod si militibus parces, erit hic quoque miles,

ipse leuem galea qui sibi portet aquam.

castra peto, ualeatque Venus ualeantque puellae:

et mihi sunt uires et mihi laeta tuba est.

magna loquor, sed magnifice mihi magna locuto

excutiunt clausae fortia uerba fores.

iuraui quotiens rediturum ad limina numquam!

cum bene iuraui, pes tamen ipse redit.

acer Amor, fractas utinam tua tela sagittas,

si licet, extinctas aspiciamque faces!

tu miserum torques, tu me mihi dira precari

cogis et insana mente nefanda loqui.

iam mala finissem leto, sed credula uitam

spes fouet et fore cras semper ait melius.

spes alit agricolas, spes sulcis credit aratis

semina quae magno faenore reddat ager:

haec laqueo uolucres, haec captat harundine pisces,

cum tenues hamos abdidit ante cibus:

spes etiam ualida solatur compede uinctum:

crura sonant ferro, sed canit inter opus:

spes facilem Nemesim spondet mihi, sed negat illa.

ei mihi, ne uincas, dura puella, deam.

parce, per immatura tuae precor ossa sororis:

sic bene sub tenera parua quiescat humo.

illa mihi sancta est, illius dona sepulcro

et madefacta meis serta feram lacrimis,

illius ad tumulum fugiam supplexque sedebo

et mea cum muto fata querar cinere.

non feret usque suum te propter flere clientem:

illius ut uerbis, sis mihi lenta ueto,

ne tibi neglecti mittant mala somnia manes,

maestaque sopitae stet soror ante torum,

qualis ab excelsa praeceps delapsa fenestra

uenit ad infernos sanguinolenta lacus.

desino, ne dominae luctus renouentur acerbi:

non ego sum tanti, ploret ut illa semel.

nec lacrimis oculos digna est foedare loquaces:

lena nocet nobis, ipsa puella bona est.

lena necat miserum Phryne furtimque tabellas

occulto portans itque reditque sinu:

saepe, ego cum dominae dulces a limine duro

agnosco uoces, haec negat esse domi:

saepe, ubi nox mihi promissa est, languere puellam

nuntiat aut aliquas extimuisse minas.

tunc morior curis, tunc mens mihi perdita fingit,

quisue meam teneat, quot teneatue modis:

tunc tibi, lena, precor diras: satis anxia uiuas,

mouerit e uotis pars quotacumque deos.